JiHope - Tajemnica.

Jimin jest młodym wampirem pracującym w nocy w klubie hostclub dla geji, a w dzień natomiast chodzi do szkoły.

Hoseok to normalny chłopak cieszący się jednak dość sporą popularnością w swojej szkole. Pewnej nocy dostaje dziwny telefon od swojego przyjaciela i wszystko się zmienia.

Co zrobi Jimin, żeby utrzymać swój sekret w tajemnicy i jednocześnie udowodnić swoją niewinność?

POCZĄTEK

1 - 200

Naciśnij CTRL + F, żeby wyszukać konkretny numer.

Hoseok/S: ZicovA

Jimin/U: Minji

1. Hoseok:

Zerwałem się na równe nogi słysząc przeraźliwy dźwięk dzwonka mojego telefonu. Muszę go zmienić. Spojrzałem na wyświetlacz i ujrzałem imię swojego najlepszego kumpla Namjoona, a zaraz po tym godzinę. Nie ma to jak dzwonienie w środku nocy, ale cóż...

- Halo? - odebrałem przecierając oczy.

- TO PRAWDZIWY WAMPIR! - po tym nastąpiło syczenie i jakby telefon uderzył o ścianę.

Połączenie zostało zakończone. Niezłe poczucie humoru. Uniosłem zirytowany brwi i odłożyłem telefon. Poszedłem z powrotem spać. Z samego rana obudził mnie kolejny telefon, tym razem od mojej siostry i dziewczyny Namjoona.

- Hoseok... Musimy się spotkać... - oznajmiła łamiącym się głosem.

2. Jimin:
Czekałem spokojnie na mojego kolejnego klienta siedząc na swojej wygodnej kanapie. Bycie Hostem to całkiem fajne zajęcie. Zwłaszcza jak się jest najlepszym. Faceci sami do ciebie lgną, a ty musisz im tylko mówić jacy są wyjątkowi i jak bardzo ich kochamy. Dla mnie, osoby wygnanej z nieba i skazanej na wieczną tułaczkę po świecie to nawet śmieszne zajęcie. Zapomniałem wspomnieć, że nasz club jest trochę inny. Jakby to ująć? Głównym motywem są w nim wampiry. Wszyscy Hości w nim byli za nie przebrani. Mieli sztuczne kły i tak dalej... Tylko ja nie miałem, bo po co prawdziwemu wampirowi sztuczne kły? Tak, więc ja jestem prawdziwy, a ta cała reszta to banda idiotów przebierająca się za mnie. Wróćmy do teraźniejszości, później będzie czas na opowiadanie.
- Słucham? - zwróciłem wzrok na jednego z naszych kelnerów, który właśnie przede mną stanął.
- Pański klient przyszedł.
- Rozumiem poproś go tu - Przybrałem na twarz seksowny uśmiech i zrobiłem bardziej wyzywającą pozę w oczekiwaniu na gościa.

Moim dzisiejszym klientem okazał się młody chłopak. Twierdził, że jest pełnoletni, ale ja wiedziałem, że kłamie.  Widywałem go na mieście w munurku szkolnym. Podniosłem się i zbliżyłem do stojącego przede mną chłopaka. 

- Jak się nazywasz? Widziałem cię tu już kiedyś.- Ta to nie zmienia faktu, że udało mu się zmylić paru chłopaków. 

- Namjoon- Odezwał się blondyn. Uśmiechając lekko.

- A więc Namjoon przyszedłeś tu by poczuć się kochany?- Usiadłem zpowrotem na swoim fotelu i chwyciłem kieliszek wina stojący na stoliku obok.

- Tak. Chcę być przez ciebie kochany.- Uśmiechnąłem się w uroczy sposób czym dość zmyliłem chłopaka. 

- Nie możesz. Nie możesz być przeze mnie kochany. Musisz stąd wyjść. Nie jesteś pełnoletni, a to nie jest miejsce dla dzieci.- Odłożyłem wino znowu się podnosząc. Chwyciłem go za rękę i zacząłem prowadzić w stronę drzwi wyjściowych.

- Nie wracaj tu. Teraz przymkne na to oko, ale następnym razem ci tego nie po puszcze.- Otworzyłem je czekając aż wyjdzie.

- Czemu mi to robisz? Czy to nie club dla osób, które chcą się poczuć kochane i szukają tu ukojenia w smutku?- Odezwał się patrząc na swoje buty.

- Jest. Jednakże to nie zmienia faktu, że jest to club dla pełnoletnich osób. Wyjdź nie chce by mój szef miał przez ciebie problemy.- W końcu się ruszył i wyszedł z lokalu. Zamknąłem za nim drzwi i wróciłem do swojego fotela. Po chwili przyszedł do mnie mój stały klient, którym się od razu zająłem.

3. Hoseok:

- Jak to nie żyje?! - zerwałem się momentalnie z siedzenia - Boże, przecież on do mnie wczoraj dzwonił. Krzyczał coś o wampirach...

Zacząłem sobie masować skronie i układać fakty. Przecież to moja wina... Ja mu nie uwierzyłem. Nie, nie... Wiem jaki jest.. Cholera! Był Namjoon. Uwielbiał żartować. Ja muszę się dowiedzieć kto to zrobił.

- On często mi mówił o jakimś clubie dla geji, w którym hości czy jakoś tak przebierają się za wampiry... Muszę tam pojechać - spojrzałem na zaskoczoną i rozczarowaną siostrę.

To w końcu był jej facet. Najpierw dowiedziała się, że nie żyje, a teraz, że zdradzał ją z męskimi dziwkami. Usiadłem obok niej i mocno ją przytuliłem.

4. Jimin:
Po skończonej pracy miałem swój upragniony czas wolny.  Na początku musiałem zaspokoić swoje narastające pragnienie, więc chcąc czy nie zawitałem do biura swojego szefa. To była jedyna osoba wiedząca o mojej prawdziwej tożsamości i pomagająca mi. Po posiłku i nie mam tu na myśli, że piłem jego krew czy coś albo, że załatwił mi jakieś ciało tylko chodzi mi o taką krew oddawaną w tych punktach poborów krwi. Więc tak po tym jak już nie byłem ' głodny' postanowiłem się przewietrzyć. Zmieniłem strój służbowy na ten zwykły i wyszedłem z lokalu kierując się w stronę swojej ulubionej knajpki. Będąc już zamowiłem sobie kawę i usiadłem przy jednym ze stolików.

5. Hoseok:

Pojechałem do najbliższego host clubu z wampirami następnego dnia i postanowiłem poprowadzić własne śledztwo. Wcześniej  przeszukałem jego pokój, ale na nic mi się to zdało. Ostatnią wskazówkę powinienem dostać na miejscu. Powinni go pamiętać. Oczywiście  ochroniarze to totalne dupy i od razu dowiedziałem się u kogo wczoraj był. Wszedłem do pomieszczenia gdzie głównie panował kolor czerwony, czarny niski stolik, za nim czerwona kanapa, a niej chłopak z zębami wampira i ubrany w śmieszne szaty.

Położyłem na stole zdjęcie Namjoona, jego akt zgonu, nagranie jak do mnie dzwonił i spojrzałem na chłopaka.

6. Jimin:

Po tym jak się trochę powłóczyłem po mieście. A zapomniałem dodać, że słońce nic nam nie robi. Więc po tym jak skończyłem się włóczyć, wróciłem do clubu i położyłem się 'spać'. Wstałem parę minut przed rozpoczęciem pracy i akurat na otwarcie zdążyłem się wyszykować i usiadłem przy swoim stałym miejscu. Po tym jak zadowoliłem już paru chłopaków do mojego stolika podszedł młody przystojny chłopak. Z tego co wyczułem ma jakieś 17 lat. Rzucił na stół jakieś papiery i spojrzał się na mnie wyczekująco. Podniosłem się powoli i sięgnąłem po nie. Akt zgonu? Zdjęcie chłopaka z przed wczoraj? Nagranie? 

- Jest martwy? Był tu wczoraj jeżeli to chcesz wiedzieć. Więcej rzeczy ci nie mogę powiedzieć - położyłem dokumenty na stół i podniosłem się by pójść do swojej garderoby, ale zatrzymałem się na chwilę.

- Lepiej stąd wyjdź. Niepełnoletni nie mają tu wstępu. I nie wracaj- dokończyłem i wszedłem do pomieszczenia z moim imieniem, które było nie tylko przebieralnią, ale również moim pokojem.

7. Hoseok:

- Mam 22 lata. Nie wyjdę stąd do puki nie dowiem się nic więcej - stanąłem pod drzwiami, za którymi zniknął - I jeśli niepełnoletni nie mają tutaj wstępu to jakim cudem Namjoon u Ciebie był?

Puściłem nagranie i oparłem się o framugę drzwi.

- Myślisz, że nie wiem o Twojej prawdziwej naturze? Sprawdziłem wszystko i tyle samo o Tobie wiem. Zamordowałeś go - podniosłem głos przy  ostatnich słowach.

8. Jimin:
- Nic o mnie nie wiesz! - podniosłem głos otwierając drzwi. Przez tego matoła nawet nie założyłem koszulki.
- Nie zabiłem go. Jedyne co zrobiłem to go stąd wyrzuciłem. A teraz tak jak mówiłem wyjdź stąd- wróciłem do swojego pokoju i zamknąłem drzwi. Ubrałem koszulkę i zmieniłem spodnie by w końcu położyć się w swoim łóżku. I teraz pauza! Uwaga, uwaga! Moje łóżko to trumna!! No wiem! Zajebiste jest! Mam jakiś dziwny fetysz... Położyłem się w niej i założyłem sobie opaskę na oczy z napisem 'Fuck off!' i wyłączyłem swoje zmysły by trochę odpocząć. Chociaż spaniem tego nazwać też nie mogę to coś jak by zamknąć oczy i zasnąć, ale być przytomnym i wszystko słyszeć i czuć. Nie wiem jak to jest spać. Ja nie jestem z tych, którzy byli kiedyś ludźmi. Moi rodzice jak i dalsza rodzina to wampiry... Jednak nie mam ochoty o nich rozmawiać. 

9. Hoseok:

Postanowiłem sobie odpuścić. Zostawiłem swój adres i numer telefonu na stole i wróciłem do domu. Jutro pogrzeb Namjoona. Zrobiłem sobie kawę i wygodnie rozsiadłem się w fotelu ze zdjęciem podejrzanego.

- Kim jesteś? - szepnąłem pod nosem dokładnie analizując każdy szczegół zdjęcia i postanowiłem wyszukać go na Facebooku.

10. Jimin:
Rano wstałem  mojej kochanej trumienki i po wzięciu prysznica i ubraniu się w mundurek poszedłem do biura swojego szefa tylko po to by z małej lodówki wyciągnąć trzy buteleczki oznaczone jako sok pomidorowy. Co prawda nie był to ani sok ani tym bardziej pomidorowy. Otworzyłem jedną z buteleczek i wypiłem od razu całą by zaspokoić swoje ranne pragnienie po czym wyrzuciłem puste opakowanie do śmieci. Było wcześnie rano no bo w końcu coś koło 7.20 może przez co na zewnątrz było strasznie mało osób. A skoro tak to nie widziałem przeszkód by nie skorzystać ze swoich mocy i nie dotrzeć od 20 min szybciej do szkoły. W takich momentach błogosławiłem swoje pochodzenie i nad ludzką szybkość jaką otrzymałem. Rozpędziłem w mgnieniu oka i wymijając ludzi oraz samochody po jakiś 5 minutach stałem w zaułku przy szkole. Poprawiłem ubranie oraz fryzurę i gdy upewniłem się że nikogo nie było na drodze wyszedłem zza budynku i ruszyłem do głównego wejścia. W szkole byłem dość popularny żeby nie przesadzić w słowach sądzę, że jednak było to spowodowane moim mocami, których czar przyciągał do mnie niewinne osoby. Jak zwykle rano po wejściu do szkoły i ogarnięciu się przy szafce poszedłem do sali, w której mieliśmy lekcję i zająłem swoje miejsce w ławce od razu zatapiając się w swoich myślach. Zastanawiało mnie to kto mógł zabić tego chłopaka. Jak mu tam było? Ah Namjoon. To dziwne chłopak zadzwonił do przyjaciela drąc się o wampirach. Z tego co wiem to w mieście nie było żadnych moich pobratymców byłem jedyny w całym mieście i nie wyczułem by ktoś nowy się pojawił jeżeli jednak coś takiego mogło się zdarzyć będę musiał się tym zająć. Moje rozmyślania przerwał mi nagle wyskakujący przed moją twarzą przyjaciel.
- Yah.. Jimina-ah nie odpływaj jeszcze przed lekcjami! Pogadałbyś ze mną!- uśmiechnąłem się na widok naburmuszonej twarzy Taehyunga, który usiadł w ławce przede mną i dziwnie mi się przyglądał.
- Sorki Tae zamyśliłem się trochę, to o czym chciałeś pogadać? - poczochrałem go lekko po głowie i uśmiechem zachęciłem go do rozmowy.