"Nie powiem nikomu jeśli zostaniesz moim psem"
Min Yoongi x Jung Hoseok
Shounen-ai
Brak scen erotycznych, agresja, depresja i słodkości.
Yoongi:ZicovA
Hoseok:Brak.
(1-53 Iza)
1. Yoongi:
Koniec lekcji, ostatnie osoby opuszczające budynek szkoły w pośpiechu, ja i biała koperta tuż pod moimi stopami. Schylam się powoli i ujmuję ją w dłoń bez wahania. Obracam kilka razy upewniając się, że nic nie zagraża mojej przesadnej higieniczności i zatrzymuję się zwracając uwagę na mały zielony podpis w rogu.
- Jung Hoseok - czytam na głos, zaglądam do środka i w pierwszej chwili nie czuję nic w związku z tym co widzę, ale po dokładniejszym przeanalizowaniu doznaję oniemienia.
2. Hoseok:
Wychodząc ze szkoły poczułem przyjemny powiew powietrza. Brakowało mi tego będąc w klasie z innymi uczniami. Rozglądam się czy nie widzę jakieś znajomej osoby. Nie... Tylko Min Yoongi. Ten szkolny podrywacz i luzak. Wzdycham z zniesmaczeniem. Nasze charaktery tak się różnią. Aż nie do pomyślenia, że chodzimy razem do klasy. Na szczęście nie gadamy... No bo o czym? O wyrywaniu lasek? Ściąganiu? Jestem dobrym uczniem i nie pozwolę sobie na zadawanie z takim... Chłopakiem.
Mijam go spokojnie, przez zęby wyduszając z siebie ciche "Pa".
Po chwili czuje jak mnie przybliża pokazując kawałek papieru. Zamarłem.
3. Yoongi:
- Jung Hoseok - powtarzam stojąc z nim twarzą w twarz i wymachuję zawartością koperty.
Dokładnie analizuję jego przerażoną twarz i zwracam uwagę na nerwowo poruszającą się krtań podczas gdy ten próbuje wykrztusić z siebie jakiekolwiek słowo. Świetny materiał na sługusa. Uśmiecham się niegrzecznie na tę myśl i przeszywa mnie lekki dreszcz kiedy w końcu decyduje się na mnie spojrzeć.
- JUNG HO-SEOK - powtarzam kolejny raz i przybieram poważny wyraz twarzy patrząc mu w oczy.
4. Hoseok:
-C-co? - udaje mi się wykrztusić.
Nie wiem czego on chce, ale znając jego charakterek to pewnie, żebym mu dawał zadania domowe i dał się poniżać przy jego kolegach. Gdy uśmiecha się złośliwie, wywołuje u mnie natychmiast dreszcze. Próbuję wyrwać mu ten nieszczęsny list.
- Oddaj to! - posyłam mu złowieszcze spojrzenie - Nic dla ciebie nie zrobię!
5. Yoongi:
Zaskakuje mnie kiedy wykrzykuje, że nic dla mnie nie zrobi. Chowam ręce do kieszeni razem z kopertą, przybliżam się do jego twarzy i patrzę na niego z bliska.
- Wątpię, żebyś chciał, żeby ktokolwiek się o tym dowiedział - przechylam głowę i uśmiecham się serdecznie - Nie powiem nikomu jeśli zostaniesz moim psem.
6. Hoseok:
- Psem?! Jakim znowu psem?! - unoszę brew ze zdziwienia.
Jeszcze nikt nie żądał takiego czegoś ode mnie..
- Nie zrobię z siebie jakiegoś psa! -odwracam się i idę naprzód z dala od niego.
Słyszę jego kroki za sobą. Przyspieszam.
- Chcesz żeby każdy się o tym dowiedział? - słyszę jego zachrypnięty głos, powiedziałbym nawet seksowny co mnie zdziwiło.
-Nie chcę... - odpowiadam mu i staje w miejscu - Zgoda...
7. Yoongi:
Uśmiecham się zwycięsko i wciskam mu swój plecak.
- Idziemy do mnie, pouczysz mnie na sprawdzian. Wiem, że umiesz - chowam ręce do kieszeni i ruszam przed siebie.
8. Hoseok:
-Ugh..
Tylko tyle udaje mi się powiedzieć. Na dodatek przez jego plecak, idę wolniej.. Wygląda to z boku bardzo niekomfortowo. Jakbym był jego służącym.
-Jak mogłem się zgodzić na takie poniżenie?
Zapytałem sam siebie. Oczywiście było to pytanie retoryczne, ale Yoongi chyba tego nie zrozumiał..
-Bo jesteś uległy.. Niczym kobieta.
Unoszę brew i przyspieszam.
-Że co?!
9. Yoongi:
Śmieję się cicho na jego reakcje i idę dalej już nic nie mówiąc. Kiedy jesteśmy już u mnie czuję ulgę, że nie ma ojca. Obawiałem się, że znowu będzie pijany i zrobi mi wstyd.
- Chcesz się czegoś napić? - pytam kiedy Hoseok przygotowuje książki.
10. Hoseok:
- Nie, nie trzeba.
Spuszczam wzrok i i wypuszczam z siebie ciche westchnienie. Odkładam plecaki i wyciągam książki.
- Odrobię ci wszystkie lekcje, by szybciej wrócić do domu..
Drapię się w ucho i kieruję kroki do jego pokoju. Siadam na łóżku i biorę się za pisanie.
11. Yoongi:
Nagle dziwnie robi mi się go trochę żal. Nie mówiłem nic o lekcjach.
- Ale ja chciałem tylko, żebyś mnie nauczył na sprawdzian, ale jak tak się palisz do odrabiania za mnie lekcji to okej - idę za nim.
Gdy siadam obok, ten machinalnie się odsuwa na co unoszę brew.
- Masz mnie uczyć. Jak zamierzasz? Z takiej odległości? - mierzę go krzywym wzrokiem.
12. Hoseok:
Wzdycham na jego słowa, ma rację.
- Dobrze, dobrze... - przysuwam się do niego z lekką niechęcią i kładę mu książkę na nogi.
Powoli zaczynam tłumaczyć mu równania przy czym gestykuluję i przejeżdżam palcem po książce.
- Na razie rozumiesz, tak? - spoglądam na niego przelotnie upewniając się po wyrazie jego twarzy i wracam do książki.
13. Yoongi:
- Mhm... chyba tak - drapię się po głowie.
Zastanawiam się chwilę i powtarzam wszystko tak jak rozumiem po czym spoglądam na niego próbując coś wyczytać z jego twarzy. Nie jest taki zły, całkiem przystojny. Uśmiecham się po otrząśnięciu i wracam wzrokiem do książki, ale po chwili znów na niego spoglądam.
14. Hoseok:
-Co tak na mnie patrzysz? Mam coś na twarzy? - dotykam swojego policzka i lekko go pocieram - No powiedz... Brudny jestem?
Ten uśmiecha się słodko na moje słowa i głaszcze moją dłoń znajdującą się na policzku na przechodzą mnie lekkie dreszcze.
15. Yoongi:
- Nic nie masz, spokojnie - szeptam z uśmiechem przez co Jung lekko się rumieni.
Odgarnia niesforne kosmyki, za ucho i powraca do tłumaczenia. słucham go z uwagą, ale od czasu do czasu uciekam myślami do zdarzenia sprzed chwili. Mam nadzieję, że nie wziął tych czułości na poważnie.
Spędziliśmy na nauce resztę dnia i nawet nie mam pojęcia jak to możliwe, że właśnie widzę na telefonie 23:12. Podchodzę do szafy i wyciągam zza niej materac, a z niej kołdrę i poduszkę.
- Możesz spać na tym materacu - drapię się po karku kiedy dobiega do mnie trzaśnięcie drzwi wejściowych.
To z pewnością ojciec. Lekko spanikowany podbiegam do drzwi i zamykam je na klucz.
16. Hoseok:
- Mam tu spać? Nie mówiłeś! - patrzę na niego zdziwiony i pocieram skroń. Po chwili słyszę jak otwierają się drzwi. To pewnie jego ojciec.. Chłopak szybko zamyka drzwi i wskazuje na materac.
- No już, leżę - prycham.
- Nie jestem twoim psem! - przybliża się do mnie i uśmiecha zadziornie.
17. Yoongi:
- Jesteś. Jesteś mój i tylko mój... - zbliżam się do jego ucha na tyle blisko, że może poczuć na sobie mój oddech - Inaczej wszyscy dowiedzą się o zawartości koperty.
Spoglądam na jego przerażoną twarz i śmieję się cicho.
- Nie musisz się mnie bać. Nie zrobię Ci krzywdy, za słodki jesteś - przebieram się w piżamę i kładę do swojego łóżka - Jeśli byłoby Ci tam niewygodnie to możesz przyjść tu, łóżko jest duże.
18. Hoseok:
Wzdycham cicho.
- Nie będzie takiej potrzeby... Dziękuję - uśmiecham się blado i drapię w kark.
- Jak tam chcesz - mówi chłopak i chichocze.
Unoszę brew i zakrywam się kołdrą.
- Dobranoc. Obyś szybko zapomniał o tym liście.
19. Yoongi:
- Nie zapomnę - odpowiadam i wzdycham - Dobranoc.
Rano wstaję przed nim, niezły śpioch. A spodziewałem się, że ucieknie zanim wstanę. Ojciec wcześnie poszedł do pracy więc robię śniadanie i kieruję swoje kroki z powrotem do pokoju kiedy wybiega z niego Hoseok.
- Dobrze spałeś? Zjedz - podaję mu jeden talerz lekko się uśmiechając.
20. Hoseok:
- Zawsze tak wcześnie wstajesz? - pytam go lekko zmęczonym głosem i pocieram oczy.
Na jego ciepły uśmiech, od razu jakoś mi się polepsza humor. Po chwili burczy mi w brzuchu. Biorę od niego talerz i idziemy do kuchni.
21. Yoongi:
- To pierwszy raz kiedy tak wcześnie wstałem. Jestem samotny i zazwyczaj nigdzie mi się nie śpieszy. Do żadnych przyjaciół czy dziewczyny. Dlatego też prawie codziennie spóźniam się do szkoły, bo nie mam po co przychodzić wcześniej. Wszyscy moi znajomi są nimi tylko jak mam fajki czy piwo - wyjaśniam w drodze do kuchni.
Kiedy Hoseok je śniadanie wracam na górę przebrać się w swój szkolny mundurek i już po chwili znowu jestem na dole. Spoglądam na niego poprawiając krawat, jak ja nie lubię tych oficjalnych wdzianek. Mój ojciec codziennie w takich chodził do puki mama nie zmarła i tym samym popadł w depresję, zaczął pić i firma splajtowała. Jedyne co nam po naszym dawnym życiu zostało to ten dom.
Otwieram szafkę z zamiarem wyrzucenia do śmietnika pustego opakowania po papierosach, ale zamiast tego wysypuje się z niej stos butelek po piwach, wódce i tanich winach. Jeszcze na początku wysypywały się z niej drogie wina, które kolekcjonował w piwnicy. Wtedy jeszcze mieliśmy na życie. Kiedy mu się skończyły zaczął wydawać pieniądze na alkohol.
W pośpiechu zaczynam wszystko zbierać. Że też Hoseok musiał to zobaczyć. Kiedy udaje mi się wszystko z powrotem zamknąć w szafce opieram się o blat rękami i zwieszam głowę próbując wymyślić jakiś temat w razie gdyby o to zapytał.
22. Hoseok:
Przekręcam głowę i patrzę pytającym wzrokiem na chłopaka. Gdy widzę w jego oczach zakłopotanie i smutek, postanawiam odpuścić.
- Nevermind - odpowiadam, a on się uśmiecha.
-^Lubię to słowo - odpowiada mi natychmiast.
Badawczo wlepiam w niego wzrok jednocześnie jedząc.
- Pasuje ono do ciebie - śmieje się cicho.
Słyszę jak szepcze pod nosem to słowo. Nawet melodyjnie to wychodzi. Taki rap.
- W ogóle. Do twarzy ci z krawatem - nie wiem czemu to mówię więc po chwili zatykam usta i odwracam wzrok.
-Ja nic nie powiedziałem. Zapomnij - odchodzę do umywalki i myje talerz.
23. Yoongi:
Kiedy już jesteśmy w szkole od razu podchodzę do swoich kumpli, którzy dziwnie się patrzą, że Hoseok ze mną przyszedł.
- A ten co tak za Tobą lezie? Zgubił książki? - Namjoon lekko się uśmiecha.
- Taki tam sługus. Usługuje mi w zamian za dotrzymanie tajemnicy - wyjaśniam i zwracam się do Hoseoka - Idź mi kup fajki.
Ten spogląda na mnie zdezorientowany i macha niezrozumiale głową.
- Nie rozumiesz co mówię? - warczę udając wściekłego - Fajki mi kup.
Chłopak spuszcza wzrok i kieruje swoje kroki do pobliskiego sklepu. Już po kliku minutach rozpalam papierosa w ustach i dzielę się z kolegami. Spoglądam na Hoseoka.
- Co się tak lampisz? Chcesz zapalić? - śmieję się z niego z kumplami i gaszę papierosa słysząc dzwonek na lekcje.
24. Hoseok:
Na lekcji siada obok mnie.
- Nie mam książki, więc wyciągaj swoją - wzdycham cicho i wyjmuje przybory szkolne.
- Wiesz... - szepczę do niego cicho -Wydawałeś mi się... Eh... Nieważne.
Patrzę się tępo w zeszyt i próbuje równomiernie oddychać.
-^Wydawałem ci się jaki? - wlepia we mnie swój przenikliwy wzrok.
- Nieważne... Nie naciskaj... - piszę temat do zeszytu, ale po chwili chłopak mi go zamyka przed nosem i unosi mój podbródek.
-^Jaki Ci się wydawałem? - powtarza, a ja przełykam nerwowo ślinę.
- Wydawałeś mi się dobry... - nauczycielka zwraca nam uwagę, ale nikt nawet na nas nie spojrzał.
25. Yoongi:
- I już nie jestem, bo kazałem Ci iść po papierosy? Pamiętaj, że nawet jeśli byłem dla Ciebie miły nie znaczy, że zwolniłem Cię z bycia moim psem. Musisz znosić wszystko nawet jeśli Ci się coś nie podoba. Nie będę Cię bił czy takie inne rzeczy, ale musisz być posłuszny do puki TO mam - wyjaśniam mu szeptem i wracam do notowania.
Na następnej lekcji mamy ten sprawdzian. Naprawdę dziwnie się czuję wiedząc co mam pisać. Kiedy kończymy lekcje i zmierzam już w stronę wyjścia dostrzegam naszą wychowawczynię i zmieszanego Hoseoka. Chowam się za ścianą i podsłuchuję ich rozmowę.
- Jeśli jeszcze raz dotrą do mnie takie informacje, będę musiała porozmawiać z Twoimi rodzicami i Min Yoongi to naprawdę nie jest dla Ciebie najlepsze towarzystwo. Z resztą dowodzi o tym sytuacja z rana. Mam nadzieję, że to pierwszy i ostatni raz - słysząc te słowa kładę sobie dłoń na twarzy i doganiam Hoseoka jak tylko nauczycielka znika z pola widzenia.
- Ktoś Cię widział jak kupowałeś papierosy? Nie chciałem, żebyś miał przez to problemy, przepraszam. Następnym razem pójdę sobie sam kupić - próbuję wyrównać z nim krok jednak graniczy to z cudem gdyż Jung jest wyraźnie wściekły - No stój!
Wydzieram się i obracam go do siebie.
26. Hoseok:
- Zostaw mnie - mruczę cicho i próbuje się wyrwać - Już i tak mam dużo problemów przez ciebie... A tak w ogóle jak się dowiedziałeś, że przez kupno papierosów mam przerąbane?!
Chłopak drapie się nerwowo w kark na co prycham.
- Rozumiem. Czyli nawet prywatności nie mam? - czuję jak cała złość wybucha we mnie jak wulkan - Mam z tobą spać w jednym mieszkaniu, pomagać ci w sprawach szkolnych, kupować fajki... Co jeszcze?! Mam swoje granice! - moje policzki stają się różowe.
- Jaśnie pan sobie jeszcze czegoś życzy? - poprawiam grzywkę i ziewam - I co? Co teraz zrobisz, szkolny fejmie? Hm?
Odwracam się i kieruje przed siebie.
27. Yoongi:
Czuję jak po jego słowach buzuje we mnie złość. Łapię go za kołnierz i patrzę mu wściekle w oczy.
- Jesteś moim psem i masz robić co Ci każę chyba, że mam przestać być taki miły, albo nawet komuś coś pokazać zupełnie przypadkiem - syczę będąc milimetry od jego twarzy i puszczam go przez co ten lekko się chwieje.
Ruszam pewnym krokiem w stronę domu poprawiając plecak na ramieniu. Może trochę mnie poniosło, nie powinienem go przynajmniej łapać za kołnierz. Zdążyłem go polubić, pewnie go przestraszyłem, ale naprawdę mnie zdenerwował.
28. Hoseok:
Wracam biegiem do domu i zamykam się w swoim pokoju. Przez głupią kopertę moje życie się zmienia. A ja nawet nie wiem czy na lepsze czy na gorsze. Muszę być jego psem, muszę! Ale nie chcę znowu oberwać przez jego widzi mi się. Są jakieś granice... Na przykład...
Podrapałem się w kark.
Na przykład pocałunek... Albo seks... O nie... Tych spraw nie mógłbym zrobić z rozkazu! Mam swoje zasady i priorytety! Nawet nie kupię mu już fajek! O tak! Tak postanowiłem!
29. Yoongi:
Na drugi dzień chodzę niczym bomba, z nikim nie rozmawiam i nikomu nie odpowiadam. Spóźniam się na lekcje, wchodzę do klasy z hukiem i siadam w ostatniej ławce. Zerkam na wyraźnie zirytowanego nauczyciela, który trzyma w ręku mój sprawdzian, na którym widnieje 100% punktacji.
- Wiesz, że nie wstawię Ci tej oceny prawda? - kładzie kartkę na ławce i przybliża się do mnie - Zamiast tego dostaniesz naganę za ściąganie.
Prycham odwracając wzrok do okna, a kiedy odchodzi spoglądam na Hoseoka siedzącego kilka ławek dalej.
30. Hoseok:
Wstaję i zwracam się do nauczyciela.
- Czemu pan tego nie wstawi?! Uczyłem go bardzo długo! On zasługuje na tą ocenę ! - zaróżowiły mi się policzki, a po chwili usiadłem - Bardzo proszę... Proszę, niech mi pan uwierzy.
31. Yoongi:
Co ten idiota wyprawia?
- Uspokój się - zwracam się do niego donośnie i spoglądam na nauczyciela - Jakby go to obchodziło to po prostu by mnie przepytał.
Wstaję, biorę plecak i sprawdzian. Ruszam do wyjścia po drodze wciskając nauczycielowi kartkę i wychodzę trzaskając drzwiami.
32. Hoseok:
Po lekcjach wybiegam ze szkoły prosto w stronę domu chłopaka. Dzwonię przez domofon i czekam.
-Wiem, że mnie słyszysz! - drę się na cały głos.
Sam nie wiem po co w ogóle do niego przyszedłem.. Ale wiedziałem, że muszę. Usiadłem pod drzwiami, a po chwili on z nich wyszedł. Miał w ustach papierosa. W kieszeniach miał ręce, a włosy ułożone były w nieładzie.
-Huh? - tylko tyle potrafiłem wydusić z siebie.
33. Yoongi:
Śpię sobie kiedy jakiś ciul zaczyna mi wydzwaniać do drzwi. Wstaję powoli, zapalam papierosa i wolnym, nieśpiesznym krokiem zmierzam do drzwi. Kiedy dociera do mnie głos Hoseoka zwalniam kroku jeszcze bardziej. W końcu jednak docieram do drzwi i zastaję go siedzącego na schodach. Zaciągam się papierosem i wypuszczam powoli dym oczekując, że powie coś więcej niż tylko "huh" jednak nie dochodzi do tego więc sam rozpoczynam:
- Po co tu przylazłeś? - gaszę mu papierosa na głowie głupio się uśmiechając.
34. Hoseok:
- Ała! - czuję straszny ból i wykrzywiam się.
- Czemu to zrobiłeś? - patrzę na niego smutno.
- Nie wiem po co tu przyszedłem... - spuszczam wzrok - Może lepiej pójdę...
35. Yoongi:
Czuję rozchodzący się ból po moim sercu kiedy dociera do mnie co mu zrobiłem. Czemu ja jestem takim idiotą..
- Jestem pijany, przepraszam - podrapałem się po karku - Myślę, że będzie lepiej jak pójdziesz zanim znowu zrobię coś głupiego.
Gładzę delikatnie kciukiem obolałe miejsce na jego głowie i kucam za nim.
- Wybacz mi, że jestem takim idiotą. Zadzwonię do Ciebie jak będę trzeźwy - szeptam mu cicho do ucha i wracam do domu.
36. Hoseok:
W ostatniej chwili wchodzę z nim do środka. Chłopak patrzy się na mnie unosząc brew.
-^Co robisz? Mówię ci żebyś poszedł bo jestem pijany - przyśpieszam oddech i przybliżam go do siebie.
Ujmuję jego policzek i łącze nasze usta.
37. Yoongi:
- Odbiło Ci? - odsuwam go lekko od siebie i patrzę na niego z politowaniem.
Czy on nie widzi kim ja jestem? Przecież jego życie będzie piekłem jeśli się we mnie zakocha o ile już tego nie zrobił.
- Musisz iść. Nie rób tego więcej, nie możesz się we mnie zakochać. Ja nie zasługuję na Ciebie, jestem potworem, nie widzisz? - plątam się w swoich słowach i wyprowadzam go na zewnątrz po czym zamykam drzwi i zsuwam się po nich powoli chowają głowę w dłoniach.
38. Hoseok:
Wracam do domu. Po drodze kopię kamyki i rozmyślam. Czemu go pocałowałem? Sam nie wiem. Ale gdy to zrobiłem... Czułem się jak w niebie mimo, iż on jest diabłem. Dla niego warto stracić anielskie skrzydła...
Drapię się w kark się w kark. Rodzice pojechali na kilka tygodni do rodziny... I dobrze. Potrzebuje spokoju. Nie pójdę do szkoły. Postanowione.
39. Yoongi:
Przesypiam resztę dnia i na drugi dzień przychodzę do szkoły dopiero na przed ostatnią lekcję. Normalnie nie przyszedłbym w ogóle, ale musiałem się zobaczyć z Hoseokiem.
- Widziałeś Hoseoka? - pytam jakiegoś chłopaka z naszej klasy.
Ten przerażony, że się do niego odezwałem macha przecząco głową, przełyka ślinę i dopiero się odzywa:
- Nie ma go dzisiaj - mówi jakby ktoś trzymał go za gardło.
Nie mówiąc nic więcej opuszczam budynek szkoły z zamiarem pójścia do niego, ale uświadamiam sobie, że nie wiem gdzie mieszka więc dzwonię do niego.
- Jak ten kundel może opuszczać szkole, bo mu dałem kosza? - mówię do siebie oczekując aż odbierze - No odbieraj!
40. Hoseok:
Wychodzę się przewietrzyć. Wyrywam liście z krzaków i patrzę się w niebo. Po chwil czuje się jeszcze gorzej.. Chłopak jednak coś dla mnie znaczy..
Biegnę przed siebie. Gdy czuję, że brak mi tchu, opieram się o drzewo. Zamykam oczy i wzdycham cicho. Gdy otwieram oczy on stoi przede mną.
41. Yoongi:
Wściekły, że chłopak nie odbiera moich telefonów idę się przejść. Idę spokojnie ze spuszczoną głową kiedy ktoś koło mnie przebiega, rozpoznaję ten zapach. Unoszę wzrok i dostrzegam Hoseoka pod drzewem. Podchodzę do niego i kiedy mnie zauważa, przeszukuję jego kieszenie.
- Masz szczęście - mówię cicho kiedy się orientuję, że nie ma przy sobie telefonu - Dzwoniłem do Ciebie dziesięć razy...
- Martwiłem się - dodaję ledwo słyszalne ilustrując liście jednak po chwili spoglądam na niego - Dlaczego opuszczasz szkołę?
42. Hoseok:
- Nieważne... Nic się nie dzieje - odwracam wzrok.
- A co Ciebie to obchodzi? - prycham pod nosem i spoglądam na niego kpiąco - Rodzice wyjechali. Jestem sam. A do szkoły nie chciało mi się iść.
Odchodzę powoli jednak ten lezie za mną.
43. Yoongi:
- Dużo mnie to obchodzi - idę za nim - Masz mi powiedzieć co się z Tobą dzieje. To rozkaz.
Dobrze wiem co się z nim dzieje, ale powinien to powiedzieć.
- No mów - wściekam się kiedy ten milczy i wciąż idzie przed siebie.
44. Hoseok:
- Nie powiem! Nic się nie dzieje! - chowam ręce do kieszeni i gapię się tępo w ziemię - Idź do jakieś laski, albo zajaraj ze znajomymi! Co się mną przejmujesz?!
45. Yoongi:
Śmieję się cicho na jego przesadną reakcje i obejmuję go ramieniem.
- Wcale nie chcesz żebym poszedł - stwierdzam pewnie, uśmiechając się i spoglądam na niego.
46. Hoseok:
-Niby po czym to wnioskujesz? - zatrzymuje się i poprawiam grzywkę.
Kopię przypadkowy kamień.
- Jesteś zbyt pewny siebie... Nie wiesz co myślę i co czuję - drapię się w kark.
47. Yoongi:
Słucham go z niedowierzaniem. Czy on ma mnie za idiotę?
- Skoro tak mówisz... - przybieram poważny wyraz twarzy i odwracam się na pięcie po czym powoli odchodzę.
48. Hoseok:
Wolnym krokiem wracam do domu. Nie odwracam się i ciężko oddycham. Gdy już jestem pod domem, otwieram drzwi i wchodzę do środka. Chowam twarz w dłoniach i opadam na podłogę.
49. Yoongi:
Zatrzymuję się kiedy on za mną nie idzie i patrzę chwilę jak odchodzi po czym idę za nim. Chcę wiedzieć gdzie mieszka. Czekam aż wejdzie i dopiero podchodzę do drzwi. Dzwonię do drzwi, ale nikt mi nie otwiera. Po kilku razach wchodzę sam i zastaję Hoseoka cicho łkającego na podłodze z twarzą w dłoniach. Ten widok łamie mi serce. Kucam przy nim, podnoszę go lekko i przytulam do siebie.
50. Hoseok:
Przestraszony unoszę głowę i patrzę mu prosto w twarz.
-Co ty tu robisz? - wycieram policzek i wyrównuje oddech.
- Nieładnie tak śledzić kogoś, wiesz? - wzdycham i czekam co zrobi.
51. Yoongi:
- Bo co? - opadam z przykucnięcia na tyłek i siadam przed nim na podłodze.
Patrzę na niego oczekując, że coś powie jednak nie doczekuje się.
- Mów co się z Tobą dzieje, inaczej sobie stąd nigdy nie pójdę - mówię całkiem poważnie - Będę tu siedział aż mi powiesz.
52. Hoseok:
Patrzę mu w oczy. Gładzę wewnętrzną stroną dłoni jego policzek.
- Sam nie wiem co się ze mną dzieje - spuszczam wzrok i całuje go w rękę - Przepraszam. Za wszystko.
53. Yoongi:
- Hoseok? - podnoszę jego podbródek i patrzę mu w oczy marszcząc brwi - Ty mnie przepraszasz? Dobrze się czujesz?
Przytuliłem go znowu i zacząłem się lekko bujać.
- Nie rób i nie mów więcej takich rzeczy. Niczemu nie jesteś winien - pocałowałem go w czoło - To Ty cierpisz przeze mnie.
Wstrzymane na czas nieokreślony.
